Laleczki (Maciej Pałka)

okładka jest w rzeczywistości czarno-biała, dzięki czemu wygląda zresztą lepiej

Z Laleczkami chciałem się już zapoznać od dawna, ale o ich kupnie pamiętałem tylko wtedy, kiedy nie mogłem sobie na to pozwolić. Zupełnie przypadkiem upatrzyłem je ostatnio na Allegro, jednakże nie to odświeżone wydanie, o którym wszyscy się tak rozpisywali, a to z 2005 roku, kiedy to Maciej Pałka nie był jeszcze rozpoznawalnym artystą polskiego komiksu. Postanowiłem pobawić się chwilowo w kolekcjonera i kupiłem tę wersję "dziewiczą", co to już podobno rarytasem jest. Ale na tym na pewno się nie skończy.

Kolejne recenzje Laleczek były dosyć pozytywne, jednak pozbawione jakichś większych zachwytów, ale od początku miałem przeczucie, że będzie to coś, co akurat mi spodoba się bardzo. Nie żebym uważał je za jakiś majstersztyk, ale plusów widzę całkiem dużo. Przede wszystkim kreska Maćka, turpistyczna i oryginalna, w wielu miejscach skrajnie inna (i jak dla mnie lepsza) od tego, co niedawno zaprezentował w Degrengoland. To już nie sama upiorna treść komiksu, ale właśnie strona wizualna sprawia, że Laleczki to rzecz, na którą najlepszym określeniem wydaje mi się makabreska. Rysunki są bardzo brzydkie, ale w możliwie najlepszym tego słowa znaczeniu. Zdarzają się miejsca, gdzie autor chyba chciał rysować trochę "normalniej" i te podobają mi się zdecydowanie mniej, ale na szczęście turpizm dominuje. To poetyka koszmaru, idealnie pasująca do szalonego scenariusza. Wprawdzie w kilku miejscach jest dosyć nieczytelnie, ale przekartkowanie komiksu wstecz, by upewnić się co autor miał na myśli, nie było dla mnie w żaden sposób męczące (w przeciwieństwie do podobnej pod tym względem lektury amerykańskiego Abra Makabra).

Historia niby oparta na do bólu ogranych kliszach postapo, a jednak opowiedziana jest w taki sposób, iż ciężko myśleć o jakimś większym braku oryginalności. Bo wedle zasady "Diabeł tkwi w szczegółach", autor bardzo powoli ujawnia kolejne szczegóły opowieści, co okazuje się bardzo fajną zagrywką. Do tego kolejne punkty zwrotne są bardzo zaskakujące, przede wszystkim  ze względu na swoją częstotliwość. Całość przypomina spaghetti western ubrany w sci-fi, czyli coś - powiedzmy - z półki Mad Maxa i tego typu obrazów, tylko mniej przebojowe, a bardziej zadziorne. Trochę szkoda, że pod koniec historia już bardzo wyraźnie wpisuje się w gatunkowy schemat, chociaż z drugiej strony nadaje to jej większej spójności. Jedyne czego mi tu naprawdę brakowało, to pewnego rozbudowania kilku wątków, dzięki czemu, jak mi się wydaje, byłoby to rzeczą bardziej emocjonującą. Bo choć Laleczki uważam za tytuł jak najbardziej udany, odnoszę wrażenie, że potencjał był na coś większego.

Nie pozostaje mi nic innego, jak nabyć gdzieś niedługo nowe wydanie komiksu, gdzie podobno nie tylko dodano kilka historyjek, ale i zmieniono zakończenie tej pierwszej, "podstawowej". Swoją drogą bardzo chętnie zobaczyłbym jakąś np. animowaną adaptację Laleczek. Po lekturze tylko upewniłem się w przekonaniu, że komiks jest brakującym ogniwem (sic!) polskiego kina.

Całość: Maciej Pałka
(2005)
Ilość stron: 44